Uit eten | Praag

Sad Man’s Tongue

Eén van de eerste blogs die ik ooit heb geschreven. Ook begon m’n voorliefde voor foodfotografie veel later – zoals je ook ziet op de foto waarschijnlijk – ging het niet helemaal lekker toendertijd met foto’s maken. ‘Afijn, daar gaan we’.

Burgers zijn leven, leven zijn burgers. Wat denk je, mooi man. Geweldige spreuk. Zo kan ik nog wel 10 kansloze spreuken uit m’n vinger trekken over burgers die net zo goed zijn als deze.

 

Salade ananas kip

Wat is er naar binnen gegaan?

Hand Battered Cheese Sticks en de Calico Breaded Chicken Strips
Jalapeno Burger en de Monterrey Jack Double Bacon Burger met home-made Fries en bier, heel veel bier. IPA enzo.

Het was even lopen, maar daar waren we dan. De buitenkant ziet in het donker er louche uit. Er staat ‘’best burgers in town’’ op het raam, dat zal dan ook wel zo zijn ofniet dan?

We hebben niet gereserveerd en gaan gewoon kijken of er plek is. Nu is het zo dus, dat je niet kan reserveren! Dat is een goed teken volgens mij. We worden gevraagd of we 20 minuutjes willen wachten. Dat willen we. We worden verzocht of we naar de wachtruimte willen. Dus we gaan met ons biertje naar achteren. We komen in een luguber duister sekshok terecht. Opzich best relaxt.

Menukaartje gekregen van de prachtig jaren-50-geklede bediening met megagrote inkijk terwijl een jongen op de achtergrond zijn gitaar trachtte te bespelen. 5-reeten voor de outfit en de sfeer. Wij dachten, mooi we gaan flink bunkeren want het kost toch geen kut. Niks was minder waar.

We zijn hier de dag erop weer gaan eten want het was echt gewoon gruwelijk. Dus ga je naar Praag, ga hier een keer avondeten. Echt, doe het maar gewoon.